Kötü adam olmayı sevdim hep, kanunsuzu, hergeleyi. İyi işleri olan sinek kaydı traşlı, kravatlı tiplerden hoşlanmam. Ümitsiz adamları severim, dişleri kırık, usları kırık, yolları kırık adamları. İlgimi çekerler. Küçük sürpriz ve patlamalarla doludurlar. Adi kadınlardan da hoşlanırım; çorapları sarkmış, makyajları akmış, sarhoş ve küfürbaz kadınlardan. Azizlerden çok sapkınlar ilgilendiriyor beni.Serserilerin yanında rahatımdır, çünkü ben de serseriyim. Kanun sevmem, ahlak sevmem, din sevmem, kural sevmem. Toplumun beni şekillendirmesinden de hoşlanmam!
 Özleyeceğim şeyleri düşündüm yürürken, çok tuhaftı hepsi. Sabahın onunda serin bir tuvalette sıçmak ya da kendime bir kutu kedi maması açmak ya da bira içerken boks maçı seyretmek gibi. Ya da otobanda trafiğin arasında ustalıkla araba sürmek, hız ve mesafe tahminleri yaparak sürücülerin arasına dalıp çıkmak ve aynı zamanda dikiz aynasında aynasızları kontrol etmek.Ya da dünyada işlenebilecek bütün suçları işledikten sonra bir kasa şarap satın alıp,içecek bir şeyden yoksun olduğun günleri hatırlayarak arabama taşımak, yiyecek bir şeyim de yoktu ona bakarsan..Belki de dedikleri gibi “kaçık” tım biraz. Ama içimde gerçek bir şeyler olduğuna dair bir duygu besliyordum. Sertleşmiş boktu içimdeki belki, ama onlarda o da yoktu.Topluma uyum sağlayamadım nedense. İnsanlardan hoşlanmıyorum. Toplumun bir parçası olma isteği duymuyorum, ait değilim!